تیم فوتبال مس کرمان در شبی که 12500 هوادار ترجیح داده بودند به جای دیدن سریال­های ماه مبارک رمضان به استادیوم بیایند، موفق شد با گل­های ادینهو لوسیانو و فرزاد آشوبی تیم فوتبال پاس همدان را با شکست بدرقه کند. این سومین پیروزی متوالی مس بود که آن­ها را از رده­ی سوم به رده­ی سوم فرستاد.

استادیوم مملو از تماشاگر شهر کرمان

ادینهو با شوتی سرکش دروازه پاس را فرو ریخت

منصور پورحیدری یک روز پس از اخراج از هیات مدیره استقلال در حال اعتراض

ویگو بگوییچ مربی پاس

سه سال از تاسیس این وبلاگ گذشته است. 25 شهریور 84 بود که KickOff متولد شد و اکنون پا به چهار سالگی می­نهد.

درست است که نسبت به سال­های 84 و 85 کم­کارتر شده­ام اما به هر حال هراز گاهی در باب ورزش به خصوص فوتبال قلمی می­زنم و فعلا تا زمانی که سرور بلاگفا برقرار است من هم اینجا خواهم نوشت. خوشحالم که تازگی­ها عکس­هایم را هم در KickOff می­گذارم و امیدوارم بتوانم در زمینه­ی عکس تجربه کسب کنم. هر چند عکاسی ورزشی یکی از سخت­ترین حوزه­های عکاسی است.

اکنون که این خطوط را می­نگارم تیم فوتبال سایپا در استادیوم آزادی با نتیجه­ی 2-2 برابر کوروفچی ازبکستان متوقف شده است و امیدوارم نارنجی­پوشان در این ده دقیقه­ی پایانی بتوانند نتیج­ی لازم را کسب کنند. ضمن این­که ریوالدو، پیرمرد چپ پای برزیلی کوروفچی، زمین بازی را ترک می­کند.

دلم می­خواهد در این مقال برای تیم فوتبال شهرم، یعنی صنعت مس، آرزوی موفقیت کنم. تیمی که با دو پیروزی متوالی شیرین برابر تیم­های مطرح پایتخت، استقلال و پرسپولیس، خود را به رده­ی سوم جدول رسانده است. لازم می­دانم برای این دو تیم هم که نمایندگان کشورمان در جام باشگاه­های آسیا خواهند بود آرزوی پیروزی کنم. دو تیمی که روزهای سختی را در لیگ می­گذارنند. به خصوص استقلال که از سه سال پیش با کلکسیونی از مربیان مختلف راه به جایی نبرده­است.(بازی سایپا متاسفانه با همان نتیجه­ی مساوی به پایان رسید)

در پایان هم آرزو دارم تیم ملی فوتبال کشورم با علی دایی موفق شود و حضوری قدرتمند در جام جهانی داشته باشد. هر چند این تیم مقابل عربستان در شهر ریاض به تساوی ارزشمند 1-1 رسید اما هرگز نمی­توان از ضعف خط میانی ملی­پوشان در نیمه­ی اول به سادگی گذشت.

و سرانجام از کلیه­ی دوستانم چه در نشریه­ی بام کویر و چه در نشریه­ی الکترونیکی پارس­فوتبال که همیشه یار و یاورم بودند کمال تشکر را می­کنم.

27 شهریور 1387 ...... امیر غفاربیگی/کرمان 

دو نشریه­ی ورزشی معتبر کشور از یک عکس برای عکس یک خود استفاده کردند. تا اینجای کار ایرادی وجود ندارد. اما آن چیزی که باعث تهجب می­شود این است که دو نشریه در دو روز متفاوت چاپیده شده اند. یکی یک­شنبه 24 شهریور و دیگری دوشنبه 25 شهریور! فکر می­کنم با این همه عکاس ورزشی که در کشور فعالیت می­کنند نباید اینگونه با فقر عکس مواجه شویم. شاید هم چون بعضی از نشریات آن­قدر چشم دیدن همدیگر را ندارند که حتی عوامل­شان کاری به دیگر نشریات چاپ شده ندارند.

ایران ورزشی: ۲۴ شهریور ۸۷

کیهان ورزشی: ۲۵ شهریور ۸۷

هفتادهزار هوادار بهت­زده­ی پرسپولیسی، تا ساعت 10.30 شب در استادیوم ماندند تا اولین شکست تیم محبوب­شان را در لیگ برتر امسال نظاره­گر باشند. شکستی تلخ در استادیوم غول­پیکر آزادی، برابر تیمی به نام «مس کرمان!»

دو تیم بازی را خیلی خوب شروع کردند. به خصوص مس که بدون ترس از نام پرسپولیس بر دروازه­ی حریف قدر خود تاخت. هیاهوی هواداران نیز بر جذابیت بازی می­افزود. شوت ادینهو که از بالای دروازه پرسپولیس به بیرون رفت و ضربه­ی بیگدلی که توسط واعظی دروازه­بان سرخ­ها مهار شد، نفس­ها را در سینه حبس کرد.

انگار روز، روز دروازه­بان­ها بود. رحمتی هم آنطرف خودی نشان داد و ثابت کرد دایی بی­جهت او را به عنوان سنگربان اول تیم ملی انتخاب نکرده است.

نیمه­ی اول بدون گل به پایان می­رسد. با شروع نیم­ی دوم سرخ­ها با اشتهای بیشتری به دروازه­ی حریف کرمانی خود نگاه می­کنند. اما شوت سرکش ادینهو را واعظی با واکنشی سریع به کرنر می­فرستد. قطبی کنار زمین آرام و قرار ندارد، شانس می­آورد که عینک جدیدش در هنگام پرش ناشی از هیجانات بازی، از چشمش نمی­افتد.

هیجان به اوج رسیده­است. کریم باقری مثل زمانی­که در تیم امید بازی می­کرد، فرار می­کند و با تمام قدرت به توپ ضربه می­زند اما رحمتی با هوشیاری مانع از رسیدن توپ به تور دروازه می­شود.

محمد منصوری بازیکن تازه­وارد پرسپولیس، در گوشه­ی محوطه­ی جریمه صاحب توپ می­شود و محکم به توپ ضربه می­زند، توپ بر دست علی حمودی دفاع مس که کمی بیش از اندازه باز است می­نشیند. همه به مرادی نگاه می­کنند اما داور مسابقه دستور به ادامه­ی بازی می­دهد.

لحظلاتی بعد مجتبی شیری در محوطه­ی جریمه مس به زمین می­خورد. مرادی به سمت محل خطا می­دود، دست در جیب می­برد و یک کارت زرد به بازیکن پرسپولیس نشان می­دهد. هیاهوی هوادارن که به خیال پنالتی از جای برخاسته­اند، فرو می­نشیند. شعارها علیه مرادی شروع می­شود.

باقری یکبار دیگر صاحب موقعیت می­شود. اما باز هم با سدی به نام رحمتی مواجه می­شود تا باز هم آه از نهاد قرمزها برخیزد. مظلومی برگ برنده­ی خود را رو می­کند؛ روح­الله عطایی. ده دقیقه­ی پایانی بازی در حال سپری است. عطایی هنوز نیامده توپ را می­قاپد و با سرعت بالا فرار می­کند. یک ضدحمله­ی سریع برای مس، سه در مقابل یک. عطایی توپ را به زالترون تحویل می­دهد و خود به فضای خالی می­گریزد. زالترون در فرصتی مناسب دوباره توپ را به خود عطایی می­سپارد. کاری از واعظی پیش آمده ساخته نیست. توپ بر تور دروازه بوسه می­زند. یک پیروزی تاریخی برای مس و کرمانی­ها که به نظر می­آمد خوشحال­ترین افراد ایران باشند. 

تیرماه سال 86 یادداشتی در نشریه «بام کویر» نوشتم تحت عنوان «رکاب­زنان بدنبال جای امن: دچرخه­سواران کرمانی برای سلامتی خو دعا کنید!» این یادداشت به تمرینات دوچرخه سواران کرمانی و خطراتی که در کمین آنهاست، می­پرداخت.(اصل یادداشت را اینجا بخوانید)

چند ماه پس از چاپ این مطلب، دو دوچرخه سوار کرمانی به نام­های «محمدحسن تیرانداز» و «جسیم ایرانمنش» حین تمرین در یکی از جاده­ی اطراف شهر، در حالی­که برای استراحت متوقف شده بودند، با خودروی سمندی مواجه شدند که به طرف­شان می­آمد­ که قبل از این­که بتوانند کاری بکنند با آن برخورد کردند و هر دو در دم جان باختند.

پس از این حادثه صاحب­نظران و ورزشی­نویسان قلم به دست گرفته و به ابعاد حادثه پرداختند. از جمله آقای «سعید قرایی» و «دکتر افشین اسدی»، دو تن از همکارانم در نشریه­ی بام کویر. (یادداشت دکتر اسدی را اینجا بخوانید و یادداشت سعید قرایی را اینجا)

اما آنچه که مرا بر آن داشت تا یادی از حادثه­ی پیش­بینی شده بکنم؛ امروز گذارم به اتوبان هفت­باغ کرمان افتاد و گروه­های مختلف دوچرخه­سواری را دیدم که اکثرا هم­سن و سال همان دو دوچرخه سوار 17، 18 ساله بودند. گویا در این یک سال هیچ اتفاقی نیفتاده است. هیچ درسی از آن حادثه­ی تلخ گرفته نشده و دوچرخه­سواران همچنان دست به دعا به تمرین می­پردازند. واضح­تر بگویم؛ آب هم از آب تکان نخورده است.

هنگامی­که با سرعت از کنارم رد می­شوند، یکی­شان بابت عکس تشکر می­کند، دیگری می­گوید: «رفیق، از یکی از بچه­ها همیجوری عکس گرفتن، بیچاره مرد!» گویا خودشان هم باور کرده­اند که با مرگ دست و پنجه نرم می­کنند.

آذربایجان آخرین حریف تدارکاتی ایران تا قبل از شروع مسابقات فوتبال مقدماتی جام جهانی 2010 آفریقای جنوبی بود. هر چند تیم ملی فوتبال کشورمان موفق شد این تیم را در استادیوم تقریبا خالی آزادی با تک گل محمد نوری شکست دهد، اما به نظر می­رسد کار دایی و یارانش برای رسیدن به جام جهانی سخت­تر از آنچه فکر می­کردیم باشد. دایی تیمش را در این بازی با تغییرات عمده­ای نسبت به تیمی که در مسابقات غرب آسیا شرکت کرد، آرایش داد. قرار گرفتن رحمتی درون دروازه و سید جلال حسینی به جای بنگر در خط دفاع، بازی کردن جباری در میانه­ی میدان در کنار ابراهیم صادقی، مرد محبوب دایی و افزوده شدن بازیکنانی چون معدنچی و رسول خطیبی(و بسته شدن بازوبند کاپیتانی بر بازویش) به خط حمله حداقل این مزیت را داشت که علاقمندان تیم ملی از دیدن تیم منتخب سایپا و سپاهان راحت کند. این تغییرات مختلف و بازی کردن تیم دایی با ترکیبی متفاوت در هر بازی حکایت از آن دارد که مربی تیم ملی هنوز به ترکیب دلخواهش نرسیده است. حتی بعید به نظر می­رسد تا 10 روز دیگر، روز بازی با عربستان در جده، هم به این ترکیب برسد و دایی مجبور است به جای آزمون و خطا همان رویه­ی قبل را در پیش بگیرد. با این تفاسیر بازی کردن مسعود شجاعی، نکونام، تیموریان، هاشمیان و حتی فریدون زندی در ترکیب اصلی محتمل به نظر می­رسد و دایی برای یافتن شش بازیکن همسو با این نفرات از بین انبوه نفرات دعوت شده به اردو کار سختی را پیش رو خواهد داشت. البته در خط دفاعی ترکیب ایران تقریبا کامل است. حضور ستار زارع و حسین کعبی در دو جناح چپ و راست و همچنین بازی کردن هادی عقیلی و جلال حسینی در مرکز خط دفاعی امری انکارناپذیر است. اگر ترکیب تیم ملی را همچون قبل 1-3-2-4 فرض کنیم نکونام و تیموریان را در میانه­ی میدان خواهیم داشت و ابراهیم صادقی را در جلوی آن­ها. مسعود شجاعی و زندی هم به عنوان بالهای راست و چپ به کار گرفته خواهند شد. در پیشانی خط حمله هم احتمال حضور غلام­رضا رضایی بیشتر از وحید هاشمیان خواهد بود.

بازی که از تیم ملی برابر آذربایجان دیدیم چیزی جز یه فوتبال بدون برنامه و وابسته به قضا و قدر نبود. گلی هم تیم ملی به ثمر رساند مرهون همین حقیقت بود. جلو کشیدن غلام­نژاد به جای کعبی و ارسال بی­نقص او و فرار محمد نوری در عمق دفاع جامانده­ی حریف و ضربه­ی سر دیدنی­اش حرکتی بود که تنها همین یک بار در طول بازی دیده شد و بازیکنان ایران در طول بازی کاملا سردرگم و با یکدیگر ناشناس بودند.

متاسفانه علی دایی هم این­روزها به دلیل حساسیت بالای بازی با عربستان با اعصابی به هم ریخته کار را دنبال می­کند و این روند ناآرامی او ممکن است منجر به تصمیماتی نابجا و اشتباهاتی غیرقابل جبران شود.

موفقیت تیم ملی و صعود به معتبرترین تورنمنت فوتبال جهان آرزوی قلبی هر ایرانی است. خود دایی هم به خوبی این را می­داند. پس باید به جای از دست دادن آرامش خود بیشتر به فکر آمادگی روحی روانی تیمش باشد. دایی تجربه­ی از رو بسته شدن شمشیرها را بعد از وقایع جام جهانی دارد. پس حال که مسوولیتش به مراتب سنگین­تر از قبل است، باید بیشتر به خود مسلط باشد.­

تیم فوتبال مس کرمان در هفته­ی چهارم لیگ برتر موفق شد میهمان خود استقلال تهران را با یک گل شکست دهد.

هواداران استقلال

هدایت ممبینی داور مسابقه

ورود بازیکنان دو تیم به زمین

قلعه نویی احتمالا به روزهای خوش فصل قبل خود در این استادیوم می اندیشد

علیزاده در نیمه اول تنها سه پرتاب اوت انجام داد

فرزاد حسینخانی زننده تک گل بازی

با نزدیک شدن بازی به دقایق پایانی درگیریها شدیدتر می شد

علیزاده و برهانی کرمانی های استقلال ناراحت از دومین شکست تیمشان

آقای «علی­آبادی»!

یک امشب را سر راحت بر بالین بگذار. جوان بی­ادعای ایرانی، آبروی ورزش ایران را خرید.

«هادی ساعی» همان کسی که در باد دو مدال المپیک قبلی و طلاهای متعدد جهانی­اش نخوابید.

کسی که به نام ایران پا به میدان گذاشت، نه رابینسون و همیلتون و اندرسون وووو.