تیم فوتبال سپاهان کشورمان فردا در دومین دیدار خود در جام باشگاه­های جهان به مصاف اوراوای ژاپن می­رود. همین چند هفته پیش بود که دو تیم در فینال جام باشگاه­های آسیا با هم جدال دیدنی را انجام دادند که در آن بازی ژاپنی­ها با حمایت هواداران متحد و پرشور خود، دو به صفر زردپوشان اصفهانی را بردند و جام قهرمانی را بالای سر بردند. حال بهترین فرصت است تا سپاهانی­ها انتقام آن شکست تلخ را بگیرند، شکستی که همه پس از آن تا می­توانستند جمله­ی معروف و کلیشه­ای «با این شکست چیزی از ارزش­های سپاهان کم نمی­شود» را بکار بردند. اکثر کارشناسان در آن بازی نماینده­ی کشورمان را تیمی از پیش باخته می­دیدند. حتی «خیابانی» گزارشگر بازی هم درابتدای گزارشش چندین بار جمله­ی آن جمله­ی کلیشه­ای را تکرار کرد. ولی همه دیدیم که سپاهان بازی را بهتر شروع کرد و اگر «عماد رضا» مصدوم نمی­شد و معادلات «بوناچیچ» را بهم نمی­ریخت چه بسا الان اوراواردز قصد انتقام از سپاهان را داشت.

به نظر می­رسد که در بازی فردا شانس سپاهان برای صعود به مرحله­ی بعد و رویارویی با «میلان ایتالیا» بیشتر از تیم ژاپنی باشد. از آنجا که دو تیم در ماه اخیر دو دفعه با یک­دیگر بازی کرده­اند بوناچیچ شناخت خوبی از تیم حریف دارد. ضمن اینکه سپاهانی­ها با تمام سرمایه­ی خود در این بازی به میدان می­روند. حتی «سید صالحی»، آقای گل جام باشگاه­های آسیا، که بازی­های آخر سپاهان در آن جام را به دلیل مصدومیت از دست داده بود، در این بازی کاملا آماده خواهد بود. قطعا دیگر بازیکنان تیم هم از شکست قبلی درس گرفته­اند و در این بازی از هیچ تلاشی فروگذار نخواهند کرد.

یکی از عواملی که شکست سپاهان را در فینال باشگاه­های آسیا رقم زد، هماهنگی و تشویق یکپارچه­ی هواداران اوراوا بود. با توجه به این­که بازی فردای دو تیم در ورزشگاه المپیک توکیو برگزار می­شود می­توان امیدوار بود که که جو وحشتناک بازی فینال آسیا در این بازی کمتر باشود . هر چند ژاپنی­ها همواره در تشویق تیم­شان سنگ تمام می­گذارند.

"کاکا" صاحب توپ طلای اروپا شد. او که فصل قبل بیشترین نقش را در قهرمانی میلان در جام قهرمانان باشگاههای اروا داشت. اما کاکای امسال فروغ فصول گذشته را ندارد. احتمالا این بازیکن ۲۵ ساله و خوش تکنیک برزیلی تحت تاثیر بحرانی که این فصل گریبانگیر میلان شده است قرار گرفته است.

رقبای کاکا در این انتخاب لیونل مسسی آرژانتینی و کریستیانو رونالدوی پرتغالی بودند که تا چندی دیگر باید با او برای کسب عنوان بهترین بازیکن جهان رقابت کنند.

اختصاصی بام کویر: کل هفته را به انتظار می‌ماندیم تا زنگ ورزش فرا رسد. تمام هیجان‌‌مان را در این یکی، دو ساعت خالی می‌کردیم با هزار بدبختی از پول تو جیبی می‌زدیم تا بتوانیم هزینه‌ی لازم برای شرکت در مسابقات کلاسی را فراهم کنیم. اگر برای تیم مدرسه انتخاب می‌شدیم، همان حسي را داشتيم كه يك ملي‌پوش پس از دعوتش به تيم ملي داشت. احساسات قشنگي از اين دست كه براي بچه‌هاي فعلي كاملا غريب است.

دراین چند سال اخیر، شور و حال گذشته‌ی زنگ ورزش از بین رفته است. بعضی از دانش‌آموزان این ساعت را برای درس خواندن انتخاب می‌کنند. عده‌ای برای صحبت با هم‌کلاسی‌ها و عده‌ای دیگر هم برای بازی. «مهدی حجتی‌نژاد» معلم ورزش مدارس راهنمایی کرمان مشکلات  موجود در درس  ورزش یا تربیت‌بدنی را فراتر از این حرف‌ها می‌داند. او که خود دارای درجه‌ی لیسانس در رشته‌ی تربیت‌بدنی است می‌گوید:«متاسفانه نیروهای متخصص در زمینه‌ی تربیت‌بدنی در مدارس بسیار کم هستند و بسیاری از دبیران و معلمان ورزش فاقد علم روزند و تنها برای راحتی کار، معلم ورزش شده‌اند. اگر یک معلم ورزش علمی کار کرده باشد می‌تواند مشکلات اسکلتی دانش‌آموز را درک کرده و برای او تمرینات ویژه‌ای را در نظر گیرد.» حجتی‌نژاد با اشاره به کمبود امکانات ورزشی جهت دانش‌آموزان می‌افزاید:«سرانه‌ی ورزش برای دانش‌آموزان بسیار کم است، به‌عنوان مثال برای یک مدرسه‌ی 300 نفری، در سال، پانزده هزار تومان سرانه‌ در نظر گرفته می‌شود که بعضی از مدیران مدارس همین مبلغ کم را از دانش‌آموزان دریغ می‌کنند. ضمن این‌که این مبلغ بسیار دیر به حساب مدرسه واریز می‌شود. اگر از اداره‌ هم درخواست امکانات کنیم، اگر خیلی‌خوش شانس باشیم شاید بتوانیم تنها چند توپ بگیریم!» حجتی‌نژاد نقش والدین را برای گرایش فرزندان به ورزش بسیار موثر می‌داند و می‌گوید:«متاسفانه بعضی از پدر و مادرها همکاری لازم را انجام نمی‌دهند و بعضی از آن‌ها از حضور فرزندان‌شان در مسابقات ورزشی که تخصصش را دارد جلوگیری كرده و دوست ندارند فرزندشان در مسابقات آموزشگاهی شرکت کند.»

به نظر می‌رسد کسی زنگ ورزش را به‌عنوان یک ساعت درسی قبول ندارد. چه این‌که تنها فعاليت گروهی از معلمان ورزش شده است قرار دادن یک توپ در اختیار دانش‌آموزان و رفتن پی کار خودشان.

«دیانی» دبیر ورزش دبیرستان‌های کرمان در این‌باره می‌گوید:«نه در کرمان بلکه در هیچ جای کشور کسی به ورزش بها نمی‌دهد و متاسفانه درس تربیت‌بدنی جایگاه خود را در بین دروس ازدست داده است.» وی برای موجه جلوه دادن حرف‌هایش می‌گوید:«همین چند وقت پیش نمابری از ناحیه برایمان ارسال شد که در آن اعلام شده بود که امسال در رشته‌های ورزشی گروهی مانند فوتسال، واليبال، بسكتبال، و هندبال مسابقات بین آموزشگاهی برگزار نمی‌شود و هر مدرسه موظف است تعدادی از بازیکنان زبده‌ی خود را معرفی کند تا از بین آن‌ها یک تیم واحد برای ناحیه‌ انتخاب شود و در مسابقات استان شرکت کند.» در این شکی نیست که یکی از عوامل روی آوردن به ورزش ایجاد انگیزه است و مسابقات ورزشی داخل مدرسه و هم‌چنین بین مدارس می‌تواند. دانش‌آموز را به ورزش علاقمند کند.

«رضا خداوردی» بازیکن سابق و مربی فعلی هندبال و بسکتبال، در مورد شور و حال مسابقات بین مدارس در گذشته می‌گوید:«تیم بسکتبال مدرسه‌ی راهنمایی «مهر» به فینال مسابقات مدارس راهنمایی استان رسید و قرار بود در دیدار پایانی در سالن تختی ]که الان تبدیل به پاساژ اطلس شده است[ به مصاف تیم مدرسه‌ی آیت‌‌اله‌ سعیدی برویم. مدیر مدرسه«آقای پژوه» کلاس‌ها را تعطیل کرد و «آقای فرخی» معاون مدرسه را هم موظف کرد تا بر حضور و غیاب دانش‌آموزان نظارت کند و کل دانش‌آموزان مدرسه برای حمایت تیم به سالن آمدند به‌طوری‌که دیگر جای سوزن انداختن در سالن نبود و ما با این حمایت پرشور و مربی‌گری«احمد کارنما» معلم ورزش‌مان  این بازی را بردیم و قهرمان شدیم. در پایان بازی هم، مدیر معاون و معلمان مدرسه که همه در سالن حضور داشتند، از ما تقدیر کردند.»

با مقایسه‌ی صحبت‌های خداوردی و بررسی شرایط حال می‌بینیم که شرایط به کلی تغییر یافته است. کمااین‌که با تعطیلی مسابقات ورزشی گروهی، عدم قایل شدن ارزش برای ورزش در مدارس کاملا هویدا می‌شود.

قرعه­کشی مسابقات فوتبال مقدماتی «جام­جهانی 2010 آفریقای جنوبی» انجام شد و تیم ملی کشورمان با تیم­های «کویت»، «امارات» و «سوریه» در گروه پنجم قرار گرفت. شاید به نظر عده­ای تیم کشورمان در گروهی آسان قرار گرفته و صعودش به مرحله­ی بعد قطعی است و از این پس باید به فکر حریفانش در دور بعدی مسابقات باشد، اما برای کشوری که فوتبالش هنوز رییس ندارد و  تیم ملی­اش فاقد مربی است، همین مسابقات هم سخت جلوه می­نماید. اگر کمی به گذشته برگردیم خواهیم دید همین دو تیم امارات و کویت چقدر برایمان دردسرساز شده­اند. مقدماتی جام جهانی 98 فرانسه را فراموش نکرده­ایم. مقابل کویت در بازی رفت در کویت تا دقیقه­ی 91 یک بر صفر بازنده بودیم و کریم باقری بود که با حرکت زیبا و ضربه­ی هوشمندانه­اش از بالای سر دروازه­بان از شکست نجاتمان داد. در همان دوره از بازی­ها در بازی برگشت در تهران نتیجه­ای بهتر از تساوی صفر-صفر کسب نکرد.

امارات سبکی فوتبالش شبیه کویت است البته کمی ضعیف­تر ضمن اینکه سوریه هم همیشه از رقبای ایران به شمار می­آید اما هرگز نتوانسته از پس ما برآید. بنابراین حریف اصلی کشورمان در این مسابقات کویت است و امارات و سوریه در جایگاهی مشابه در کنار این تیم قرار می­گیرند. با توجه به اینکه از هر گروه دو تیم صعود می­کنند، به احتمال زیاد تیم ملی کشورمان در مرحله­ی بعدی حضور دارد اما برای فوتبال بدون رییس هر اتفاقی قابل پیش بینی است. پس باید هر چه زودتر تکلیف سرمربی تیم ملی مشخص شود تا فوتبال کشورمان بیش از این لطمه نخورد و برای انتخاب مربی اگرچه وجود یک مربی تراز اول خارجی از کشورهایی چون فرانسه، هلند، پرتغال، برزیل و آرژانتین واجب و لازم_­الاجراست اما در این زمان کم که چیزی به شروع مسابقات نمانده­است بهتر از یک مربی داخلی درجه­یک استفاده کرد که حرفش خریدار داشته باش. کسی­که هم هواداران پرسپولیس را راضی نگه دارد و و هم هواداران استقلال و هم هواداران سایر تیم­ها. بدشانسی؛ هیچ­کدام از مربیان داخلی چنین خصوصیتی را ندارند و اکثرا از پذیرفتن سکان هدایت مربی تیم ملی هراس دارند.