اوایل فروردین ماه امسال در حالی‌که اکثر رسانه‌های نوشتاری به‌دلیل تعطیلات نوروزی در حال استراحت اجباری بودند خبری مانند یک بمب منتشر شد که خیلی‌ها انتظار آن رانداشتند. خبر برکناری نادر دست‌نشان تقریبا اکثر هواداران مس را شوکه و وادار به تفکر کرد. چندی پس از برکناری دست‌نشان فرهاد کاظمی به‌عنوان سکاندار کشتی مس برگزیده شد. کاظمی با همان ترکیب دست‌نشان مس را تا پایان فصل هدایت کرد و اتفاقا نتایج خوبی مانند پیروزی دو به یک برابر سپاهان را در پرونده‌ی خود ثبت کرد.
فصل که به پایان رسید حکایت جدیدی برای فرهاد آغاز شد. زمانی‌که فصل نقل و انتقالات آغاز شد مسی‌ها هم بیکار ننشستند و چندتایی بازیکن گرفتند و چند تایی هم بازیکن دادند. با شروع مجدد لیگ برتر و دومین حضور کرمانی‌ها در سطح اول فوتبال کشور تیمی که در اولین بازی لیگ به نام مس کرمان به میدان رفت دو عدد شاخ را روی سر هواداران سبز کرد. آن‌قدر تغییرات صورت گرفته بود که همه از خود می‌پرسیدند:«آیا این تیم واقعا تیم مس است؟» بعضی‌ها هم می‌گفتند: نه«این‌که تیم ما نیست!» کار به جایی رسیده بود که بازوبند کاپیتانی تیم بر بازوی حمیدرضارجبی بسته شده بود! بازیکنی که حتی یک‌بار هم برای مس به میدان نرفته بود!!
این یعنی 100درصد تغییر در یک تیم، تغییرات گسترده حتی به لباس! بازیکنان هم رسیده بود و نارنجی‌پوشان مس رنگ شورت ورزشی خود را به آبی کبود تغییر داده بودند. واقعا جای شگفتی بود یعنی آیا هیچ‌کدام از بازیکنان ثابت تیم فصل قبل مورد نظر فرهاد کاظمی نبودند؟!  حتی عباس محمدی که این‌روزها با سپاهان در جام باشگاه‌های آسیا خوب جولان می‌دهد. تیم جدید با بازیکنانی که اکثرا از لیگ یک به جمع مسی‌ها پیوسته بودند، بسته شد و آماده‌ی مسابقه. نتایج ضعیف کار را جایی رساند که تماشاگرانی که فصل قبل ساعت‌ها در صف‌های طویل خرید بلیط مسابقه ایستادند عطای دیدن مسابقات را به لقایش بخشیدند. همین امر باعث تعطیلی بلیط فروشی و رایگان شدن تماشای بازی‌ها تا شاید حداقل سرمایه‌ی مادی را فدای سرمایه‌ی معنوی نکرده باشیم.
به یاد بیاوریم که در سال قبل (منحصرا زمانی‌که بلیط فروشی هم می‌شد) استادیوم معمولا پر از تماشاچی بود. اما اکنون بازی‌ها معمولا با 1500 تا 2000 نفر هوادار شروع می‌شود و پس از آن است که بر تعداد آن‌ها افزوده می‌شود. اما همین تماشاگران هم کاسه‌ی صبری دارند که معمولا زود هم لبریز می‌شود. که در بازی خانگی با برق که به شکست سه به یک مسی‌ها انجامید لبریز شد و اعتبار کاظمی نزد هواداران هم از بین رفت.
اکنون فرهاد تنها مانده است و گویا راهی جز توکل کردن به خدا ( به گفته‌ی خودش) نمی‌بیند. باید مدیران مس که فصل قبل آن‌طور سختگیرانه دست‌نشان را از کار برکنار کردند برای کاظمی چه خوابی خواهند دید. هر چند هر از گاهي  مثل بازي با صبا باتري با گل مشكوك به آفسايد و گرفته نشدن يك پنالتي به ضررشان برنده شوند امااين خانه از پاي‌بست ويران است. فعلا كه تاكتيك جديد فرهاد(توكل به خدا!!!) نتيجه داده است ولي هنوز تا پايان ليگ راه درازي مانده است.

بالاخره پس از یکی دو هفته هیاهو و سر و صدا داربی بزرگ شهر تهران یکشنبه گذشته در استادیوم بزرگ آزادی و در حضور 85000 تماشاگر مشتاق برگزار شد که نتیجه­ای جز تساوی یک-یک برای دو تیم نداشت.

استقلالی­ها که سخت به سه امتیاز این بازی احتیاج داشتند نتوانستند پیروزی یک بر صفر خود را که با شوت محکم روانخواه که به زیبایی هر چه تمامتر در دل دروازه­ی سرخ­پوشان نشسته بود، حفظ کنند و در دقیقه­ی 85 گل تساوی را از پرسپولیس و شخص محسن خلیلی خوردند تا همچنان به انتظار روزهای آینده بمانند. اما آنچه در این بازی درباره­ی استقلال به نظر می آمد این بود که ناصر­خان بالاخره ترکیب آرمانی تیمش را پیدا کرده است. آبی­های تهران نیمه­ی اول را بدلیل ترس از رتبه­ی حریف در جدول بسیار بد بازی کردند که در نیمه­ی دوم ترسشان ریخت و کمی دل و جرات پیدا کردند و به دروازه­ی حریف تاختند و سرانجام به هدف خود هم رسیدند.

حجازی در این بازی در خط میانی­اش از پژمان منتظری و رضا جباری استفاده کرد که جباری نشان داد که کم­کم دارد به روزهای اوجش نزدیک می شود گرچه هنوز تا جباری دو سال پیش فاصله­ی زیادی دارد. فرهاد مجیدی هم که جلوی این دو هافبک بازی می­کرد، روز پرفروغی را سپری کرد. فرهاد هم خوب دوید هم پاس گل داد و هم خوب دریبل زد. طالب­لو هم چند هفته ای بود که نوک پیکان انتقادها را رو­به­روی خود می دید در این بازی کمتر اشتباه کرد. همه­ی این اتفاقات گویای این است که ناصرخان می­تواند به روزهای آینده­ی تیمش امیدوار باشد. زیرا تیمش از پرسپولیس که رتبه­ی اول جدول را از آن خود کرده­است هیچ چیز کم ندارد به جز شانس یا به قول طوطی(همان افشین قطبی خودمان) چنس(Chanse)!!!!!!

تا چند روز دیگر یکی از حساس­ترین بازی­های لیگ انجام خواهد شد؛ داربی معروف پایتخت بین تیم­های استقلال و پرسپولیس. اگر به امتیازات دو تیم را نگاه کنیم می­بینیم که حساسیت بازی امسال نسبت به بازی­های سال قبل دوچندان است. پرسپولیسی­ها که با 20 امتیاز در صدر جدول جا خوش کرده­اند برای جدا شدن از جمع تعقیب­کنندگان سمج به خصوص سپاهان دوست دارند برنده ی داربی باشند البته قطعا نتیجه­ی تساوی هم آنها را راضی می کند. اما استقلال که با 9 امتیاز در رده­ی نازل نهم جدول قرار دارد برای جلوگیری از سقوط بیشتر و راضی کردن هوادارانش مجبور است که این بازی حیثیتی را ببرد. در واقع داربی امسال برای آبی­های تهران حکم مرگ و زندگی را دارد. ناصر حجازی سرمربی استقلال می­داند که اگر تیمش این بازی را هم ببازد کاسه­ی صبر فتح­الله­زاده لبریز خواهد شد و او دیگر نمی­تواند هیچ عذری را بپذیرد. حتی مساوی هم برای ناصرخان باخت تلقی می­شود. سه باخت و سه تساوی از هشت بازی برای تیمی که با ادعای قهرمانی وارد لیگ شد کارنامه­ی خوبی نیست که هیچ بلکه تاکنون سابقه هم نداشته­است. پس برد در این بازی برای آبی­های مغرور بیش از سه امتیاز دارد. همیشه قبل از داربی همه­ی عوامل دو تیم متفق­القول می گویند این بازی هم مانند بقیه­ی بازی فقط سه امتیاز دارد. اما همه­ی آنها به خوبی می­دانند که دارند دروغ می­گویند. اگر به گفته­های بازیکنان و مربیان دو تیم نگاه کنیم می­بینیم که این بازی اصلا مثل بازی­های دیگر نیست. سپهر حیدری، محمد نصرتی، محسن خلیلی، نیکبخت واحدی، شیث و ... از پرسپولیس یا قول گلزنی داده­اند و یا گفته­اند که بهترین بازی­شان را انجام می­دهند. این مساله در مورد بازیکنان استقلال نظیر برهانی، مجیدی، قربانی، صادقی و منیعی هم صدق می­کند. مربیان دو تیم هم بیکار ننشسته­اند، افشین قطبی که تازگی­ها کشف کرده­است (نمی­دانیم طوطی به تنهایی کشف کرده­است یا کسی هم کمکش کرده­است؟!) که فوتبال ایران بین­المللی و حرفه­ای است تیم خود را برنده داربی می­داند، گویا هنوز نمی­داند که فوتبال حرفه­ای و در عین حال بی­در و پیکر کشور ما سالی است که رییس ندارد و تا چند ماه آینده هم قرار نیست که داشته باشد. از آن طرف ناصرخان هم با باخت مقابل سپاهان همچنان روحیه­ی بازیکنان خسته و دائما مصدومش را عالی می­داند و دائما می­گوید ما پیروزیم.

با این تفاسیر واقعا شک می­کنیم به گفته­ی دوستان سرخابی که آیا واقعا این بازی سه امتیاز دارد؟

 براستی علی که بود؟ آن کسی که هنوز کسی او را نشناخته است. فقط دم از علی می زنیم. هیچگاه با علی بوده ایم؟ یک بار حتی یک بار در علی نگریسته ایم؟ در او فکر کرده ایم؟ در او که بیت المال مسلمین را تقسیم می کرد آنگاه کف ان را جارو می کرد و بر سطح آن دراز می کشید. اما ما بیت المال مسلمین را جارو می کنیم و در جیب خود می ریزیم. وای بر ما که روزی هزار دفعه دم از علی می زنیم در حالیکه در دل دشمن اوییم.

تیم فجرسپاسی یا با نام جدیدش مقاومت سپاسی یکی از دو نماینده­ی استان فارس است. هر چند سابقه­اش در فوتبال کشور از برق دیگر نماینده­ی شیراز کمتر است اما جای خود را چند سالی است به خوبی در فوتبال کشور پیدا کرده است. از نکات جالب توجه این تیم مربی­اش است. از زمانی که یادمان می آید غلامحسین پیروانی مربی این تیم بوده­است و همه به او لقب مربی زحمتکش فجرسپاسی را داده­اند. تیم فجر و مربی­اش دوست­داشتنی تر از این حرف­ها هستند نه به لحاظ اینکه قهرمان ایران و آسیا شده باشند و نه به خاطر نتایج درخشان­شان در مسابقات مختلف، فقط و فقط به خاطر اینکه تیم پیروانی فوتبال بازی می­کند. بازیکنان این تیم برای­شان فرق نمی­کند جلوی چه تیمی بازی می­کنند، هیچ­گاه نه کثیف بازی می کنند و نه زیر توپ می­زنند. از وقتی سرو کله­ی این تیم در فوتبال کشور پیدا شده­است هنوز به یاد نداریم که بازیکنی از خارج در این تیم توپ زده باشد اما به یاد داریم که چه بازیکنانی در این تیم بوده­اند که پس از درخشش به تیم­های دیگر بخصوص تیم­های تهرانی راه یافته­اند.

در دو هفته­ی گذشته پرسپولیسی­های تهرانی شاهد دو تساوی خانگی از تیم­شان بودند. یکی در هفته­ی پنجم مقابل راه­آهن و دیگری در هفته­ی ششم مقابل سپاسی شیراز. اولی صفر، صفر و دومی سه، سه اما تفاوت این دو بازی در آن بود که راه آهنی­ها از دقیقه­ی یک تا 90 یا 11 نفره دفاع می­کردند و یا روی زمین افتاده بودند. اما در بازی دوم شیرازی­ها از همان ابتدای بازی بنا را بر حمله گذاشتند و در همان 10 دقیقه­ی اول بازی صاحب دو موقعیت تک­به­تک شدند و یک پنالتی. وقتی هم سه­به­یک از حریف قدر خود عقب افتادند با تلاش خود بازی را به تساوی کشاندند و حتی می­توانستند بازی را هم ببرند و این است تفاوت تیم پیروانی با تیم­های دیگر و تفکر درست پیروانی و کلا سیاست این باشگاه کمک­های ارزشمندی به فوتبال کشور کرده­است. امروزه در کشور تیم­ها با بازیکنان غیربومی و خارجی و همچنین با هزینه­های میلیاردی بسته می­شوند که ممکن است بصورت مقطعی تیم­ها صاحب قدرت شوند اما در درازمدت هیچ ثمری ندارد ولی مقاومت(همان فجر) و پیروانی با طرز تفکر خود هم به فوتبال شیراز اعتبار بخشیده و هم این تیم را جزء لاینفک فوتبال کشور کرده­اند.

 همین مطلب در آفتاب    همین مطلب در پارس فوتبال