دور رفت مسابقات مقدماتی المپیک، برای تیم ملی امیدمان چیزی جز یک مابوس نبود. دو تساوی خانگی در مقابل تیمهای استرالیا و اردن و شکست برابر عربستان، بدون حتی یک گل زده، شرایط را به گونه ای رقم زد که همگان ار این تیم امید ناامید شده و حذفی تلخ را برای این تیم متصور بودند. امیدها در دور رفت با تدابیر وینگو بگوییچ به میدان رفتند اما در طول این مسابقات هیچگونه تاکتیک مشخصی از خود ندادند و در هر خطوط دفاع، میانی و حمله مشکل داشتند و قطعا ضعف فورواردهای حریفان بود که آمار تنها یک گل خورده را برای آنها رقم زد. هافبکها هرگز نتوانستند آنطور که باید مهاجمان را تغذیه کنند و فورواردها هم معدود فرصتهایی را که بدست می آوردند براحتی هر چه تمامتر از دست دادند و این بود ماحصل امیدها از دور رفت. بدین ترتیب بود که دور برگشت با ناامیدی تمام برای امیدها آغاز شد.

چهارشنبه ی گذشته امیدها اولین بازی خود را در دور برگشت در امان و در مقابل اردن برگزار کردند. نتیجه ای که در این بازی حاصل شد، چیزی فراتر از انتظار بود و یاران جوان کشورمان موفق شدند در یک بازی کاملا برتر و با نتیجه ی قاطع سه بر صفر میزبان سختکوش خود را از پیش رو بردارند تا بیشتر از گذشته افسوس فرصتهای از دست رفته را بخورند. تیمی که در دور رفت موفق نشده بود که حتی یک توپ را هم از خط دروازه عبور دهد، در این بازی عقده گشایی کرد و با زدن سه گل کورسوهایی از امید را برای رسیدن به المپیک نمایان ساخت. شکست استرالیا هم در بازی با عربستان مزید بر علت شد تا تیم امید کشورمان به یکباره ار رتبه ی نازل چهارم به رتبه ی دوم گروهش صعود کند تا اگر هم حذف می شویم حذفی آبرومندانه باشد. از آنجاییکه عربستان برای صعود به مرحله ی دوم تنها به یک امتیاز نیاز دارد اما همچنان با در نظر گرفتن اما و  اگرها می توان صعود را برای تیم امیدمان متصور شویم. زیرا این شانس را داریم تا در بازی برگشت مقابل عربستان در استادیوم آزادی امتیاز گرفته و به امید بازی سوم و شکست عربستان برابر اردن در امان بنشینیم.

تیم امیدی که در این بازی رهسپار بازیها کردیم نمونه ی کامل بی برنامگی و ضعف مدیریت بود. در آن روزی که ما سرمست از پیروزی دو به صفر مقابل کره جنوبی در استادیوم آزادی خوشحال از اینکه به عنوان تیم اول ار گروهمان صعود کردیم، در حالیکه صعودمان از قبل مسجل شده بود، کره ای ها با تیم امیدشان برابر ما ظاهر شدند، تا بازیکنان جوانشان در یک بازی رسمی و جدی، آبدیده شوند. پس از آن با تیمی در مسابقات آسیایی دوحه قطر به نام تیم امید ظاهر شدیم که تنها به تک و توکی از آنها امید به بازی در تیم امید شرکت کننده در مسابقات مقدماتی المپیک بود. ما تیم امید را هم در آن مسابقات و هم در این مسابقات فدا کردیم، چون که نه در تورمنت آسایی دوحه به قهرمانی رسیدیم و نه الان امیدی به صعود این تیممان از گروهش داریم چه رسد به المپیک. از نکات جالب تیم امید کشورمان حضور حسین کعبی در این تیم است که سالها دارد در تیم امید بازی می کند و به نظر می رسد هنوز آمادگی بازی برای سالهای آینده در این تیم را هم دارد...!

چیزی به انتهای فصول مختلف فوتبال در قاره ی سبز نمانده است و تیمهای حاضر در لیگهای اروپایی تمام تلاششان را به کار بسته اند تا در پایان فصل رتبه ای قابل قبول کسب کنند. بالانشینان به صعود به پله های بالای جدول فکر می کنند و ته جدولی به فرار از سقوط به دسته های پایینتر. بالای جدولی ها به فکر جام قهرمانان باشگاههای اروپا هستند و میانه جدولی ها در فکر جام یوفا. البته در برخی کشورها مانند ایتالیا اینتر میلان فارغ البال با اندوخته ای قابل توجه بالاتر از سایر تیمها به انتظار کسب قهرمانی نشسته است. در اسپانیا هم والنسیا، بارسلونا و رئال مادرید بر سر کسب عنوان قهرمانی می جنگند. در آلمان هم شالکه و وردربرمن شانه به شانه در حال حرکتند. اما در لیگ برتر انگلستان دو تیم منچستر و چلسی با جدا شدن از سایر تیمها در دو جبهه ی متفاوت، لیگ برتر و لیگ قهرمانان، با یکدیگر در حال رقابتند.

منچستری ها که تا هفته ی قبل با 6 امتیاز اختلاف نسبت به چلسی، رقیب دیرینه و تنها تعقیب کننده اش امیدوار به کسب قهرمانی پیش از موعد مقرر بودند، اما شکست تلخ این هفته شان در مقابل پورتموث، با نتیجه ی 2-1، موقعیتشان را کاملا به خطر انداخت، زیرا از آن طرف چلسی، قهرمان دو فصل گذشته ی لیگ برتر، یک بر صفر تاتنهام را شکست داد تا امیدوارتر از گذشته به سه امتیازی شیاطین سرخ برسد. آبیهای لندن در ابتدای این فصل نسبت به فصول گذشته آن صلابت همیشگی را نداشته اند ولی به تدریج مجددا خود را به شرایط آرمانی رسانده اند.  اما منچستر با فوق ستاره ای چون کریستیانو رونالدو و همچنین بازیکنان آمده ای چون رونی، کاریک، هاینزه و ... از همان ابتدای فصل خود را به عنوان مدعی اول کسب قهرمانی معرفی کردند.

نکته ی جالب دیگر در مورد این دو تیم سرشناس انگلیسی، حضور همزمان آنها در نیمه نهایی جام قهرمانان باشگاههای اروپاست. دو تیم در دور برگشت یک چهارم نهایی این رقابتها با غلبه بر حریفان خود، راهی نیمه نهایی شدند. چلسی در بازی برگشت خود میهمان والنسیا بود و کاری بزرگ صورت داد و توانست این تیم قدرتمند اسپانیایی را در مقابل بهت هوادارانش در استادیم مستایا، با نتیجه ی 2-1 شکست دهد و با توجه به نتیجه ی مساوی 1-1 در بازی رفت، مجموعا با نتیجه ی 3-2 راهی دور بعد شود. در این بازی جذاب، فرناندو مورینتس دروازه چلسی را گشود اما انری شوچنکو که کم دارد به شرایط آرمانی گذشته اش بازمی گردد گل تساوی را به ثمر رساند و در ادامه یا بازی این مایکل اسیین غنایی بود که واپسین لحظات بازی با شوتی زیبا کانیزارس را مغلوب کرد و آبی پوشان لندن را راهی دور بعد کرد. در سوی دیگر در منچستر، استادیوم اولدترافورد شبی فراموش نشدنی را سپری کرد، زیرا سرخپوشان با نتیجه ی باورنکردنی 7-1 گلادیاتورهای آ آس رم را در هم شکستند. یاران فرانچسکو توتی که بازی رفت را 2-1 از آن خود کرده بودند، در این بازی حرفی برای گفتن نداشتند و با گلهای کاریک، دو گل، کریس رونالدو، دو گل، آلن اسمیت، وین رونی شکستی تلخ را تجربه کردند.

به این ترتیب رقابتی جدید بین دو تیم چلسی و منچسترشکل گرفته است و چه بسا این دو تیم را در فینال جام قهرمانان اروپا ببینیم. ضمن اینکه بازی آخر این دو تیم در لیگ برتر هم در مقابل یکدیگر و به میزبانی چلسی است، که به احتمال زیاد آن بازی هم حکم یک فینال را برای دو تیم دارد.