جمی کاراگر هافبک تیم لیورپول درمورد دیوید بکهام می گوید: او (بکهام) و همسرش برای رسانه ها زندگی می کنند، نه برای خودشان، آنها عادت کرده اند به پارتی های بزرگ بروند و صدها نفر دوره شان کنند. همین چند جمله از زبان همبازی سابق دیوید در تیم ملی انگلستان کافی است تا به زندگی پر از حاشیه او و ویکتوریا(همسر خواننده اش) پی برد. مخصوصا که این چند روز با انتقال بحث برانگیزش به تیم گالاکسی لوس آنجلس آمریکا بیشتر خود را در مرکز توجه قرار داده است.

زمانیکه در محافل خبری اعلام شد که بکهام از فصل آینده دیگر در جمع کهکشانی های رئال نخواهد بود و به کهکشانی ها لوس آنجلس ملحق خواهد شد، شور و هیجان جالبی هم در مادرید و هم در لوس آنجلس به پا شد. در مادرید بلافاصله فابیو کاپلو مربی تندخوی رئالیها اولین واکنش را نشان داد و با اخراج دیوید از جمع بازیکنانش اعلام کرد که او فقط می تواند در تمرینات تیمش شرکت کند و تا پایان فصل جایی در لیست 16 نفره ی رئال ندارد. پس از آن نوبت به رامون کالدرون مدیر باشگاه رسید تا از گفتگوهای پنهانی دیوید با مسوولین گالاکسی اِل.اِی و سرانجام پیوستن به این تیم شدیدا انتقاد کند. اما بکهام که گوشش از این حرفها پر است فارغ از این انتقادات به انتظار تابستان 2007 مانده است تا زندگی جدیدش در اِل.اِی و بازی در لیگ حرفه ای فوتبال آمریکا MLS را تجربه کند. حتی زمانیکه او به رئال پیوست دیه گو مارادونا اسطوره ی فوتبال آرژانتین در اظهاراتی تمسخرآمیز گفت رئال یک مدل لباس و مانکن استخدام کرده است، اما در آن موقع بکهام ککش هم نمی گزید و احتمالا با همسرش ویکتوریا در مهمانی سالن رویال آلبرت لندن مشغول خوشگذرانی بودند.

شاید این تغییر باشگاه عجیب و غریب فصل تازه ای را در زندگی ورزشی بازیکن 31 ساله ی انگلیسی بگشاید و او کلا با این انتقال مسیر زندگی پرفراز و نشیبش را تغییر دهد. مسیری که از سال 1993 که دیوید در 18 سالگی بازی در منچستر را آغاز کرد، بارها تغییر کرده است. پس از آن در سال 1995 بود که اولین بازی خود را در لیگ برتر برای شیاطین سرخ انجام داد و بلافاصله خود را به عنوان یک پدیده مطرح کرد. او ابتدا شماره ی 10 را برتن می کرد اما با خداحافظی اریک کانتونا، کاپیتان عصیانگر و فرانسوی منچستری ها افتخار پوشیدن شماره ی هفت او نصیبش شد. پیشرفت او آنقدر سریع بود که از سوی گلن هادل مربی وقت تیم ملی انگلیس به اردوی این تیم دعوت شد و اولین بازی خود را با پیراهن ملی در مقابل مولداوی و در اواخر سال 1996 انجام داد. با شروع جام جهانی 1998 همه منتظر هنرنمایی او بودند که از ابتدای جام برروی نیمکت نشسته بود و هادل پس از دو بازی که به او میدان نداد در بازی مقابل کلمبیا، بازیی که برای ساکنان جزیره حکم مرگ و زندگی را داشت، او و مایکل اوون، دیگر پدیده ی انگلیسیها، را به بازی فرستاد و انگلیسیها در یک بازی طوفانی با گل دارن اندرتون و گل بکهام که از روی یک ضربه ی آزاد تماشایی به ثمر رسید موفق شدند از سد حریف قدر خود گذر کنند و راهی یک هشتم نهایی کنند. در این مرحله انگلیس به مصاف آرژانتین رفت و در حالیکه بازی 2-2 مساوی بود اشتباه بچه گانه ی دیوید و لگد او به دیه گو سیمئونه موجبات اخراجش توسط کیم نیلسون داور بلند بالای دانمارکی را فراهم کرد. انگلیسیها آن بازی را درضربات پنالتی باختند و بکهام به چهره ای منفور در جزیره بدل شد.

بعد از این قضایا بکهام با بازیهای درخشان خود دوباره خود را در دل هوادارانش جا کرد و قرار شد در جام جهانی 2002 کره و ژاپن بازوبند کاپیتانی تیم ملی را بر بازو ببندد. اما یک اتفاق بد همه را نگران کرد. در یکی از بازیهای جام قهرمانان باشگاههای اروپا از جانب دوشر بازیکنان آرژانتینی مورد هجوم قرار گرفت و به سختی آسیب دید. اما او با تمرینهای سخت خود را به جام جهانی رساند و انتقامی سختی هم از آرژانتینیها گرفت.

پس از این جام جهانی که انگلیسیها در یک چهارم نهایی اش مغلوب برزیل شدند و حذف شدند دوره ی جدیدی در زندگی روزمره ی بکهام شروع شد. درگیری او با آلکس فرگوسن و کبودی پای چشمش که می گفتند بر اثر پرتاب کفش از سوی فرگی ایجاد شده او را برآن داشت تا اولدترافورد را ترک کرده و به یکباره سر از مادرید در بیاورد. هنوز هم شرایط خوب بود و بکهام در جام جهانی 2006 آلمان کاپیتان تیم ملی اش بود. تیمی که دوباره در یک چهارم نهایی و اینبار توسط پرتغال حذف شد. اما پس از جام استیو مک لارن جای اسون گوران اریکسون سوئدی را گرفت و مربی سفید پوشان جزیره شد. او بلافاصله اعلام کرد که بکهام قدرت رهبری و لیاقت کاپیتانی تیمش را ندارد و او را خیلی راحت کنار گذاشت. از آن طرف کاپلو مربی رئال هم یک خط در میان به او بازی می داد و اغلب مجبور بود بازیها را از روی نیمکت نگاه کند. شاید همین امر بود که بکهام را از کانون اخبار جهان دور کرد و او برای اینکه دوباره خود را مطرح کند به تیم گالاکسی اِل.اِی پیوست و از الان بلیت فروشی بازیهای گالاکسی که تابستان 2007 آغاز می شود شروع شده است.

بعد از جام جهانی که با قهرمانی تیم ملی کشورش، ایتالیا، همراه بود، اعلام کرد که دیگر در سطح فوتبال ملی حاضر نخواهد شد. بالا بردن جام جهانی چنان لذتی داشت که او را در فوتبال ملی ارضا کرد. هر چند در فوتبال ملی نتوانسته است فوق ستاره باشد اما در فوتبال باشگاهی تمام شرایط لازم برای فوق ستاره بودن را دارا است.

فرانچسکو توتی مهاجم 30 ساله ی باشگاه آ اس رم و تیم ملی ایتالیا در حالیکه گفته بود که دیگر به تیم ملی فکر نمی کند، چند روز پیش هم اعلام کرد که سالهای آخر فوتبالش را سپری می کند و بزودی از فوتبال باشگاهی هم برای همیشه خداحافظی خواهد کرد. اسطوره ی تیم فوتبال رم که در میان هواداران سایر تیمهای ایتالیایی هم چهره ی محبوبی است، با این خبر ناگهانی همه را شوکه کرد.

شاید شکست سنگین هفت بر یک تیم ملی کشورمان در راه آماده سازی برای جام جهانی 98 فرانسه مقابل تیم آ اس رم در ورزشگاه المپیک شهر رم را فراموش نکرده باشید. شکست سنگینی که منجر به برکناری تومیسلاو ایویچ مربی یوگسلاو تیم ملی شد. در آن بازی توتی، که تازه بازوبند کاپیتانی باشگاهش را بر بازو بسته بود، از اواسط بازی به میدان آمد و اتفاقا زننده ی دو گل از هفت گل تیمش هم بود. او که در آن زمان 22 سال سن داشت ششمین سال حضورش در رم را می گذراند و از این تاریخ بود که به تیم ملی ایتالیا هم دعوت شد و اولین بازی خود را با پیراهن لاجوردی پوشان در اوخر همان سال و در مقابل سوئیس انجام داد. او از آن تاریخ تاکنون(تا جام جهانی) 65 بازی ملی انجام داده است و در این 65 بازی تنها 10 گل به ثمر رسانده است.

اوج بازیهای توتی در فصل 2000-2001 بود که آ اس رم با مربی گری فابیو کاپلو موفق شد اسکودتو(جام قهرمانی باشگاههای ایتالیا) را برای چهارمین بار و همچنین سوپرکاپ ایتالیا را به خود اختصاص دهد. در ترکیب 2-3-5 دون فابیو که در هنگام حمله به 3-4-3 تبدیل می شد، فرانچسکو پشت سر دو مهاجم زهردار تیمش یعنی ویچنزو مونتلا و گابریل باتیستوتا نقش محور تیمش را ایفا می کرد، امرسون و دامیانو تومازی عقبتر کار می کردند و کریستین پانوچی و کافو از جناحین به خط هافبک اضافه می شدند، آن دوران یکی از بهترین دوران تیم رم بود.

در این فصل هم رمیها نسبتا بد کار نکردند و اکنون که تیمها هفته ی هیجدهم خود را گذرانده و وارد تعطیلات زمستانی شده اند، با 41 امتیاز و هفت امتیاز اختلاف نسبت به اینتر میلان در رده ی دوم کالچیو قرار دارند، که نتیجه ای به مراتب بهتر از فصول بعد از سال 2001 تاکنون است. خود توتی هم 12 با گل زده بالاتر از اسپینسی، آدریان موتو و بیانچی در صدر جدول گلزنان ایتالیا قرار دارد.

حال باید دید تصمیم  فرانچسکو برای خداحافظی از فوتبال آنهم در 30 سالگی جدی است، البته شاید هم حال که صاحب همسر و فرزند شده است، سر براه شده و می خواهد بیشتر در کنار خانواده باشد.

هفته گذشته کنفدراسیون فوتبال آفریقا اسامی نامزدهای کسب عنوان بهترین بازیکن فوتبال سال این قاره را اعلام کرد و مشخص شد این عنوان ارزشمند به یکی از سه فوتبالیست مطرح قاره سیاه یعنی ساموئل اتوئوی کامرونی، دیدیه دروگبای ساحل عاجی و مایکل اسیین غنایی، تعلق خواهد گرفت.

ساموئل اتوئوی مهاجم کامرونی بارسلونا که فصل قبل هم به این عنوان نایل شده بود، در حالی به جمع نامزدها پیوسته است که دوران مصدومیت خود را سپری می کند، مصدومیتی که در اوایل فصل امسال لیگا(لیگ باشگاه های اسپانیا) نصیبش شده است. اما همگان به این نکته واقف اند که او تا قبل از مصدومیتش آنقدر خوب بازی کرده است که نامش در نامزدها گنجانده شود. اوج درخشش اتوئو در فینال جام قهرمانان اروپا بود که با درخشش فوق العاده ی خود ابتدا موجبات اخراج ینس لمن دروازه بان آرسنالی ها را فراهم کرد، آنگاه در اواخر بازی با یورش به قلب دفاع آرسنالی های ده نفره دروازه  ی آنان را گشود تا کارلس پویول کاپیتان بارسا به جام قهرمانی اروپا را بالای سر ببرد. بازیکن سابق رئال مادرید و رئال مایورکا به علت حذف شیرهای رام نشدنی(کامرونی ها) از مرحله ی مقدماتی جام جهانی نتوانست در این تورنمنت معتبر حضور یابد و به جرئت می توان گفت که او غایب بزرگ جام جهانی بود.

اما در سوی دیگر این میدان دو بازیکن از تیم فوتبال چلسی انگلستان حضور دارند که یکی از آنها دیدیه دروگبا فوروارد پرقدرت آبی پوشان است نیاز به معرفی ندارد. مهاجم 28 ساله ی ساحل عاج، فوتبال خود را از فرانسه شروع کرد و پس از درخشش در تیمهای گوئین کمپ و المپیک مارسی در سال 2004 به لندن آمد ولی تا تابستان امسال دوران نسبتا یکنواختی را داشت، اما حضور تیم ملی کشورش در جام جهانی و بازیهای قابل قبولی که در یکی از سخت ترین گروه های جام (با حضور آرژانتین، هلند و یوگسلاوی) به نمایش گذاشت، او را به یکباره متحول کرد و دیدیه الان آنقدر خوب بازی می کند که بازیکن بزرگی همچون اندری شوچنکو باید روی نیمکت ذخیره ها بنشیند. مخصوصا که در این چند هفته که تیم مورینیو زیر سایه ی منچستری ها قرار گرفته است، دروگبا ناجی تیمش شده است و با گلهای زیبا و بعضا استثنایی اش هواداران چلسی را همچنان امیدوار به قهرمانی در این فصل نگه داشته است.

دیگر بازیکن چلسی که نامش در میان نامزدها به چشم می خورد کسی نیست به جز مایکل اسیین. هافبک خلاق و 24 ساله ی چلسی در هنگام بازی به تمام جاهای زمین سر می کشد. از خط دفاع گرفته تا خط حمله. او به هنگام حالت دفاعی گرفتن تیمش به جمع مدافعان پیوسته و در هنگام حمله در کنار میشائیل بالاک به کمک تک مهاجم تیم مورینیو یعنی دروگبا می شتابد. این بازیکن غنایی هم مانند دروگبا فوتبال خود را از فوتبال فرانسه و تیم باستیا شروع کرده است و پس از یک دوران خوب در المپیک لیون از سال 2005 به جمع آبی پوشان لندن پیوست. برای اسیین هم جام جهانی تبدیل به یک سکوی پرتاب شد و تیم او با غلبه بر تیم قدر جمهوری چک و همچنین تیم ملی آمریکا در اولین حضور خود در جام جهانی، راهی مرحله ی دوم شد ولی در روزی که همه، برزیلیها را خوش شانس تر از همیشه می دیدند، سه بر صفر مغلوب حریف قدرتمند خود شدند. ولی اسیین از تجارب این بازیها به خوبی استفاده کرد و اکنون در چلسی به مهره ای بدون جایگزین تبدیل شده است.

بزودی مراسم انتخاب بهترین بازیکن سال آفریقا برگزار می شود و در حالیکه شانس دیدیه دروگبا از سایرین بیشتر است اما نباید از اتوئو و اسیین تازه اوج گرفته هم غافل شد.

آیین قرعه کشی جام باشگاههای آسیا هفته ی قبل در محل کنفدراسیون آسیا در کوالالامپور برگزار شد. در اين آيين كه محمد بن همام رييس كنفدراسيون فوتبال آسيا و پيتر ولاپان دبيركل اين كنفدراسيون حضور داشتند، ‪ ۲۸تيم شركت‌ كننده در اين دوره از مسابقات حريفان خود را شناختند.

به سان سالهای قبل تیمهای غرب آسیا در چهار گروه اول و تیمهای شرق آسیا در سه گروه بعدی قرار گرفتند که باید امسال دو تیم سیدنی و آدلاید یونایتد استرالیا را به تیمهای شرق آسیایی اضافه کنیم.

دو تیم استقلال قهرمان فصل قبل لیگ و سپاهان اصفهان قهرمان جام حذفی نمایندگان کشورمان در این جام معتبر آسیایی هستند که استقلال به همراه تیمهای پاختاكور ازبكستان، كويت اسپورت كويت و الهلال عربستان در گروه B قرار دارد و می بایست اولین بازی اش را در تاشکند و در تاریخ 16 اسفند مقابل پاختاکور ازبکستان برگزار کند. تیم سپاهان هم که به همراه تیمهای العين امارات، الاتحاد سوريه و الشباب عربستان در گروه D قرار گرفته است در همانروز میزبان الاتحاد سوریه است.

گذشته از این حرفها بعد از سال 1992 که تیم پاس به قهرمانی آسیا رسید، دیگر هیچ تیمی ایرانی نتوانسته است این عنوان را به خود اختصاص دهد. فصل قبل هم که نمایندگان کشورمان راه به جایی نبردند و حتی نتوانستند از گروه خود بالا بیایند. فولاد که در گروه خود بدترین نتایج را گرفت و با یک برد، یک تساوی و چهار باخت و 4 امتیاز رتبه ی آخر گروه خود را بخود اختصاص داد. صباباتری دیگر نماینده ی فوتبال کشورمان در حالیکه تا روز آخر در صدر جدول گروهش قرار داشت، سراجام با 10 امتیاز از سه برد، یک تساوی و دو باخت بعد از الکرامه ی سوریه در رده ی دوم قرار گرفت و از صعود باز ماند، الکرامه ای که تا فینال هم پیش رفت اما در بازی رفت نهایی دو بر صفر مغلوب چونبوک موتورز کره ی جنوبی شد و برد دو بر یکش در بازی برگشت هم تاثیری نداشت و جام قهرمانی را به تیم کره ای واگذار کرد.

اما استقلالیها که جام قهرمانی فصل قبل را به شایستگی از آن خود کردند، در این فصل آن صلابت و قدرت گذشته را ندارند، از دست دادن امیر قلعه نویی مربی و تنی چند از بازیکنان کلیدی شان نظیر عنایتی، نیک بخت و ... برایشان گران تمام شد و با اینکه الان در رده ی دوم جدول رده بندی لیگ برتر قرار دارند، هرگز نتوانستند هواداران و منتقدان خود را راضی کنند و مرفاوی مربی جوان آبی های پایتخت چندین بار خود آماج تیغهای تیز انتقادات دیده است. بردهای ضعیف بعضا یک بر صفر استقلالیها در این فصل کم نیستند و بسیاری از منتقدان شانس آنها را در وضعیتی که تنها یک تیم از هر گروه صعود می کند بسیار کم می دانند، اما با حضور بازیکنان جوانی چون طالب لو، قربانیريال صادقی و حسن کاظمی می توان همچنان به آنها امیدوار بود، تنها امیدوار.

در این سوی میدان سپاهان اصفهان قرار دارد. زرد پوشان نصف جهان در گروهی به مراتب سخت تر از گروه استقلال قرار دارند. حضور تیم العین امارات(هر چند که با تیم مطرح سالهای قبل فاصله دارد) شباب عربستان و نماینده ی سوریه رقابت را در این گروه حساس کرده است. به نظر می رسد سرنوشت این گروه به روزهای آخر کشیده شود. سپاهانی ها که هم اکنون در رده ی ششم جدول رده بندی لیگ برتر قرار دارند در جام حذفی با پیروزی بر پرسپولیس خود را به عنوان نماینده ی ایران در جام قهرمانی باشگاه های آسیا مطرح کردند.  هر چند آنها در ابتدای فصل بازیکنان خوبی را از دست دادند اما ستاره های جوانی چون حمید عزیززاده، عماد رضا، سیدصالحی و ... به خوبی جایشان را پر کرده اند.

به هر حال امسال هم به انتظار آینده می مانیم تا سرنوشت تیمهایمان در مصاف با حریفان آسیایی ببینیم. کاری که هر سال داریم انجام می دهیم. اما امسال سعی می کنیم امیدوارتر از همیشه باشیم و کمی خوشبین.