جام جهانی هیجدهم در حالی به پایان رسید که اکثر کارشناسان و علاقمندان فوتبال این جام را از کم گل ترین ادوار جامهای جهانی می دانستند. تیم ایتالیا ،قهرمان جام جهانی، هم از این قائده مستثنی نبود و و اکثر گلهایی که این تیم به ثمر رساند، توسط هافبکها و مدافعانش بود.

لاجوردی پوشان در این جام در خط حمله خود لوکا تونی مهاجم قدرتی و خوش استیل فیورنتینایی خود را بصورت ثابت داشتند. بازیکنی که فبل از شروع جام امید اول گلزنی در تیم ایتالیا به شمار می آمد و بعضا از او بعنوان یکی از بهترین گلزنان جام یاد می شد. هر چند این بازیکن پرقدرت خوب و موثر در خط حمله ایتالیا حاضر شد اما در امر گلزنی چندان موفق نبود. تونی در این جام تنها دو گل در یک چهارم نهایی و در برابر اوکراین به ثمر رساند. اما دیگر زوج تونی در خط حمله متغیر بود. آلبرتو جیلاردینو، ویچنزو یاکوئینتا، الکس دل پیرو و گاهی پیپو اینزاگی در کنار تونی به میدان می آمدند. که سهم هرکدام از آنها در این جام تنها یک گل بود. ایتالیاییها در اولین بازی خود به مصاف غنا رفتند و با گلهای پیرلو هافبک وسط این تیم و یاکوئینتا به پیروزی دست یافتند. این در حالی بود که گل بازیکن اودینزه، یاکوئینتا، از طرف مدافعان تیم آفریقایی به این تیم هدیه شد. آبی های ساحل مدیترانه در دومین مصاف خود در جام با یک بازی نسبتا ضعیف به تساوی 1-1 مقابل آمریکا رضایت دادند. گل دقیقه 22 جیلاردینو بلافاصله با گل به خودی زاکاردو در دقیقه 27 پاسخ داده شد. اما در آخرین بازی ایتالیا در مرحله گروهی آنها به مصاف جمهوری چک رفتند، تیمی که با کبکبه و دبدبه فراوان پای به مسابقات گذاشته بود. گل اول ایتالیاییها را مارکو ماتراتزی ،مدافعی که جایگزین الساندرو نستای شده بود، به ثمر رساند و در دقایق پایانی بازی این پیپو اینزاگی بود که نتیجه را دو بر صفر کرد.

در یک هشتم نهایی استرالیایی های شگفتی ساز حریف لاجوردی پوشان بودند و سرانجام ایتالیای ده نفره با ضربه پنالتی مشکوک و دقیقه 95 فرانچسکو توتی حریف سختکوش خود را از دور تورنمنت کنار زدند. در یک چهارم اوکراینی که جام را خوب شروع نکرده بود ولی گام به گام تا این مرحله پیش آمده بود، حریف زیاد سختی برای ایتالیا به شمار نیامد و یاران کانناوارو با گل زامبروتا دفاع راست خود از حریف پیش افتادند و تونی هم بالاخره پایش در این بازیها به گل باز شد و با دو گل خود نتیجه سه بر صفر کرد. شاید اولین حضور تونی در چنین تورنمنت سخت و معتبری مانع از هنرنمایی او شد.

یکی از از زیباترین بازیهای جام در نیمه نهایی و بین آلمان میزبان و ایتالیایی که دیگر خود را یک مدعی تمام عیار می دانست برگزار شد. بازی تا دقایق پایانی وقت اضافه دوم صفر، صفر پیش می رفت و آلمانیها در این فکر بودند که همانگونه که آرژانتین را با ضربات پنالتی مغلوب و حذف کرده بودند، ایتالیا را هم به رده بندی بفرستند، اما فابیو گروسسو مدافع چپ ایتالیا معادلات را به هم ریخت و با گل زیبای خود آلمانی ها را چنان شوکه کرد که بلافاصله دو دقیقه بعد در دقیقه 120 توسط آلکس دل پیرو دروازه خود را گشوده ببینند و ایتالیا حالا در فینال نه در آسمان بود.

 در فینال وقتی فرانسوی ها با ضربه پنالتی زیدان پیش افتادند باز هم این ماتراتزی بود که با پروازی دیدنی و با یک ضربه سر استادانه دروازه فابین بارتز را فرو بریزد تا هم خود رادر این جام دوگله کند و هم در زدن گل با تونی فوروارد ایتالیایی ها برابری کند و  همه می دانی که در ضربات پنالتی این لاجوردی پوشان بودند که پیروز شده و جام قهرمانی را بالای سر بردند.

با نگاهی به تاریخ می بینیم که هر چند همه ایتالیایی ها با مدافعان قدرتمندش می شناسند اما آنها همواره در جامهای جهانی از مهاجمان قدرتمندی برخوردار بوده اند که یا برای خود چهره بودند و یا در جام به یک چهره محبوب بدل شده اند. در جام جهانی 1982 پائولو روسی ،آقای گل جام، در 1990 اسکیلاچی ،آقای گل جام، در 1994 روبرتو باجو ،نفر دوم بهترین گلزن جام و در 1998 کریستین ویری. اما در این جام جهانی که آتزوری ها جام را بالای سر بردند، خط دفاع و دروازه بان این تیم بود که بیشتر نمود داشتند.