وقتی پروین یک روز رفت و دو روز بعد برگشت. گفتیم حتما نتوانسته دوری از پرسپولیس، تیمی که چندین سال است نمی تواند از آن دل بکند، و بازیکنانش را تحمل کند. شاید هم چنان به نیمکت مربی گری این تیم عادت کرده بود که چند روز بدون آن نتوانست سر کند و برگشت.  بعد که قضیه آمدن بایرن به تهران جدی تر شد شستمان خبردار شد که سلطان نتوانسته است این فرصت طلایی را از دست بدهد و قصد دارد نام خود را بعنوان مربی پرسپولیس در مقابل این تیم معروف آلمانی در تاریخچه پرسپولیس ثبت کند.

بعد از روزها لحظه شماری بالاخره روز موعود فرا رسید و سرخپوشان پایتخت در مقابل بایرنی های شهر مونیخ صف آرایی کردند. بر خلاف انتظار همگان همه چیز خوب پیش می رفت. از قرار گرفتن مجدد عقاب دوست داشتنی آسیا در درون دروازه و خداحافظی باشکوهش تا حضور خوب تماشاچیان. اینجا دیگر پرسپولیس نبود که بازی می کرد بلکه نماینده باشگاههای کشورمان بود که در اوایل بازی قهرمان آلملن را به عقب راند. کسی از پرسپولیسی ها انتظار بردن بایرن را نداشت اما آنها در ابتدای بازی آنقدر خوب بازی کردند که فراموش کردیم که این همان تیم از هم گسیخته و شکست خورده مقابل تیمهای سپاهان، فجر سپاسی و پاس است، بطوریکه در دقیقه 26 اسکوربورد استادیوم بزرگ بازی نتیجه را یک بر صفر به نفع پرسپولیس نشان می داد.

همه چیز خوب بود. حتی بعد از اینکه پرسپولیسی ها از میهمان مقتدر خود عقب افتادند و مونیخی یکی دو موقعیت صد در صد گل را از هم دست دادند کسی بر آنها خرده نگرفت. تا اینکه...

حدود دقایق 70 بود. پروین فلسفه و هدف از بازگشت مجددش به پرسپولیس را آشکار کرد. شماره هفت به تشخیص سلطان می بایست به بازی می آمد. کسی که در لیگ حتی یک دقیقه هم بازی نکرده بود. کسی که حتی هواداران پرسپولیس هم از حضورش در زمین شوکه شدند. اکثر آنها اصلا او را ندیده بودند. و او کسی نبود جز محمد پروین پسر سلطان و به قولی ولیعهدش. سلطان پسر جوانش را در این بازی به میدان فرستاد تا نشان دهد او هم به قانون حضور آقازاده ها احترام می گذارد.

کار نداریم ولیعهد در دقایق باقیمانده چگونه بازی کرد، خوب یا بد، اما باید به این نکته توجه کرد که مربی بایرن در دو نیمه بازی دو تیم متفاوت را به زمین فرستاد. دو تیمی که بازیکنانش دقیقا با هم در یک سطح بودند. یعنی 22 بازیکن تراز اول که دست ماگات را برای بستن ترکیب اصلی تیم کاملا بسته اند. اما در فوتبال ما یک مربی معروف و سرشناس در یک بازی دوستانه یا آنقدر بازیکن ندارد که مجبور می شود پسر 17ساله اش را به زمین بفرستد و یا اینکه بقیه ذخیره نشینان را فدای فرزند جوانش می کند. آقای پروین شما متهمید. متهمید به اینکه در طول این فصل و بعضا فصل و فصلهای گذشته با احساسات هواداران تیمتان بازی کردید. حال که به هدفتان رسیده اید و ولیعهدتان هم در تیم حضور دارد و جانشین تان خواهد بود، جواب دهید تا کی می خواهید بر تیم مظلوم پرسپولیس سلطنت کنید. 

راجر فدرر تنیسور محبوب سوییسی شنبه شب با نتیجه ۲ بر صفر مانفلیس تنیسور اهل فرانسه را شکست داد تا ضمن قهرمانی در مسابقات اوپن قطر و کسب جایزه یک میلیون دلاری سی وچهارمین عنوان جهانی خود را نیز بدست آورد.

واقعا که کسی جلودار او نیست....

علی پروین بعد از شکست 4-2 پرسپولیس در مقابل فجر با اعلام جدایی اش از فوتبال یک هفته تیتر مطبوعات ورزشی را به خود اختصاص داد. اما همانگونه که پیش بینی می شد این جدایی چند روزی بیش طول نکشید و سلطان در مقابل جمله معروفش که گفته بود رفتم که رفتم این بار گفت آمدم که آمدم و روز پنجشنبه او را مجدد بر روی نیمکت پرسپولیس در مقابل سایپا دیدیم بازی ای که نهایتا با نتیجه مساوی 2-2 به پایان رسید.

تازه سرخپوشان باید خیلی خوشحال می بودند که زیر حملات انتهای بازی حریف خوب مقاومت کردند و گلی دریافت نکردند و اگر ضربه سر مهاجم سایپا در دقیقه 90 بازی به تیر بر تور بوسه می زد سومین شکست متوالی و پرگل شان را در استادیوم آزادی تجربه می کردند.

البته پروین که همیشه انواع و اقسام عوامل طبیعی و غیر طبیعی را برای توجیه عدم نتیجه گیری تیمش در چنته دارد، این بار سهراب انتظاری و دست های پشت پرده ای که اولادی را از بازی در این دیدار محروم کردند مسبب اصلی کسب تساوی تیم معرفی کرد. سهراب انتظاری که بعد از زدن گل از فرط هیجان پیراهنش را از تن درآورد و با دریافت کارت زرد دوم توسط مسعود مرادی از زمین اخراج شد وظیفه خود که همان گلزنی است در قبال تیم انجام داد .ولی اشکهایش سبب خود تا پروین او نشانه پیکان خود قرار دهد و او را عامل اصلی تبدیل برد 2-0 تیمش به تساوی به همه بشناساند، گویا یادش رفته است همین پرسپولیس در سال 78 نه نفره 70 دقیقه جلوی استقلال که در آن فصل بسیار آماده بود مقاومت کرد.

پرسپولیس مظلوم است و همچنین بازیکنانش و هوادارانش و آقای پروین شما ظالم که به جز خود به هیچ چیز دیگر فکر نمی کنید.

مسئولان رئال مادرید بی محابا پول خرج می کنند. اما با این همه پرداخت ارقام نجومی هنوز نتوانستند از بحران خارج شوند. شاید کهکشانی ها فردی مثل دل بوسکه را کم دارند. کسی که اگرچه مربی صاحب سبکی نبود ولی این هنر را داشت که ستارگان مشهور و مغرور رئال در کنار هم جمع کند و به آنها نظم بخشد و بر پایه همین تفکر جامهای متعددی را برای رئال به ارمغان آورد. جامهایی که چند سالی است رئال ها در حسرت آنها هستند.

اما آنتونیو کاسانو بازیکن عصیانگر و همچنین گلزن آ اس رم شکار جدید رئالی هاست که چند روزی است به این تیم پیوسته است.  او در این تیم شماره ۱۹ را برتن خواهد کرد. در حالیکه رئال اینروزها صاحب مهاجمان آماده ای همچون روبینیوی برزیلی و ریزنقش رونالدوی گلزن و رائول جوان اول فوتبال اسپانیاست خرید کاسانو کمی بحث برانگیز است. با این تفاسیر بعید نیست که بازیکن پر حاشیه ایتالیایی به سرنوشت مایکل اوون انگلیسی دچار شود. 

پرسپولیس در هفته ی شانزدهم باخت، بدجوری هم باخت. جلوی چه تیمی، فجر سپاسی که مربی اش (شاغلام پیروانی) همیشه ادعا می کند که تیمش را با حداقل بودجه می بندد. آنهم با چه نتیجه ای 4-2 و در استادیوم آزادی. سلطان هم باخت. هر چند قبلا اکثریت باختش را بیش بینی کرده بودند. او باخت و بعد از باخت هم چاره ای نداشت جز اینکه کناره گیری کند. از پرسپولیس، از بازیکنانش، تماشاگرانش و خلاصه از عشقش. ولی آیا براستی پرسپولیس عشق پروین بود. آیا واقعا سلطان از تاج و تختش دل کنده است. یا شاید همچون شاهان شکست خورده فرار را برقرار ترجیح داده است.

پرسپولیس باخت و پروین از این تیم کناره گیری کرد. اما آنچه ماند خاطرات بدی بود که پروین بر دل هوداران حک کرد. هوادارانی که دو دسته شده بودند. گروهی که هنوز به او وفادار مانده بودند و گروهی که دیگر طاقتشان طاق شده بود.

اما شاید این یک اتفاق نیک برای سرخپوشان باشد. اتفاقی که کمی دیر به وقوع پیوست اما بالاخره اتفاق افتاد. شاید این یک شوکی باشد که پیکر نیمه جان پرسپولیس را جای دوباره بخشد.

امروز بعد از بازی پرسپولیس با رقیب شیرازی اش به این نکته فکر کردم که کاش بازی سرخپوشان تهرانی با سرخپوشان مونیخی فقط در حد یک شایعه باقی بماند و بایرنی های مونیخی در تصمیمشان برای آمدن به ایران تجدید نظر کنند. چونکه ممکن است شکستی به مراتب سنگینتر نصیب پرسپولیسی ها شود.

While fans of Iranian club Pas were dwelling on the disappointment of exiting the AFC Champions League quarter-finals on away goals in September, those observing the overall health of the country's football will have found a real positive in the impressive efforts of striker Arash Borhani.

It was Borhani's goal on his 22nd birthday that earned his side a 1-1 draw away to Al Ain in the first leg on 14 September and when he scored twice in the return match in Tehran seven days later, Pas stood on the threshold of the last four. Although the visitors from the United Arab Emirates then fought back to earn an unlikely 3-3 draw, and narrow aggregate success, the undoubted star of the night was Borhani who shone throughout with his speed and trickery.

Despite this setback with his club side, the Iranian international's ambitions are undiminished. Speaking to FIFAworldcup.com recently, he admitted he was now looking forward to making an impact on the biggest stage of all, at the FIFA World Cup™ finals next year. "I hope to play with the Iran national team in Germany next summer and my goal is to reach semi-finals," he said boldly.

Early days
Borhani grew up in the desert city of Kerman and spent his childhood with a ball at his feet. In this football-mad country, where schoolbags serve as goal posts on street corners, in courtyards and even up on rooftops, Borhani's talents stood out from an early age. It was no surprise that he began attracting the interest of professional clubs and eventually, in 2003, he moved to the capital Tehran to join Pas, one of the three leading clubs in Iranian football

At Pas his progress accelerated, as he recalled: "Everything at Pas was so good and with the proper environment, experienced coaching team and great team-mates I progressed quickly." Within six months of his league debut Borhani had earned his first international call-up and his 12 goals in the 2003/04 season not only helped Pas win the league title but also put him second behind the veteran Ali Daei in the scorers' chart and helped win him the Young Player of the Year award.

He cemented his credentials with nine goals in the 2004/05 campaign but now faces the challenge of winning a place in the Iran national team. Facing competition from the talismanic Daei and Hannover forward Vahid Hashemian, Borhani spent much of Iran's 12-match qualifying campaign for Germany 2006 warming the bench and started just one match, the 7-0 victory over Laos in November 2004, where he netted Iran's sixth goal.

He had given a glimpse of his qualities the previous month in the 3-2 win in Qatar when he levelled the score at 2-2 just four minutes after coming on as a substitute, before Hashemian sealed three vital points with a late strike. According to Borhani, his finishing can get better. "I think the area I need to improve most is my finishing and I have spent a lot of time working on this in training," he said. "I think I will be able to convert more chances as long as I keep on training hard and working towards this goal."

Thierry Henry fan
Only 1.75m tall, it is Borhani's speed and skill that mark him out and, with this in mind, it is little surprise that that he cites Arsenal and France marksman Thierry Henry as the player he admires most. "I really enjoy watching him play as he can always catch out the defensive line with his pace and his skills. And he a great thirst for goals."

There was a touch of Henry about Borhani's opening goal in the second leg against Al Ain. After his team-mate Hossein Pashaie had a shot blocked by a defender, Borhani pounced on to the ball and broke into the area from the left. He beat a defender and then fired a left-foot shot low past the goalkeeper.

Now he is looking to emulate Henry by enjoying success at the FIFA World Cup finals. Iran have never been beyond the first round, but Borhani sees no reason why they cannot make history in Germany. "Korea Republic showed how well Asian teams could do in 2002 so it is not just a dream for us," he concluded.

بعد از توپ طلای اروپا شعبده باز عنوان بهترین بازیکن جهان را نیز از آن خود کرد

«بزودی با بررسی و آنالیز گروه بندی جام جهانی»